Ο Παύλος προειδοποίησε τους Εφέσιους, "...να μη ήμεθα πλέον νήπιοι, κυματιζόμενοι και περιφερόμενοι με πάντα άνεμον της διδασκαλίας..." (Εφεσίους 4:14). Θα σκεφτείς, Αυτό το εδάφιο δεν εφαρμόζει σ'εμένα. Η βάση μου είναι βιβλικά στέρεη. Δεν παρασύρομαι από τις νεόφερτες τάσεις και τα επιπόλαια κόλπα/παγίδες του νέου ευαγγελίου που αποσπούν τους ανθρώπους από το πρόσωπο του Χριστού. Έχω τις ρίζες μου και είμαι βασισμένος στο Λόγο του Θεού."
Και όμως, άκου το υπόλοιπο εδάφιο του Παύλου: "...περιφερόμενοι...δια της δολιότητος των ανθρώπων, δια της πανουργίας εις το μεθοδεύεσθαι την πλάνην" (4:14). Πιθανόν να μην παρασύρεσαι από ψευδοδιδασκαλίες. Ο Παύλος όμως λέει ότι θα μπορούσες, παρόλα αυτά, να παρασυρθείς από κάτι εντελώς διαφορετικό. Ρωτάει λοιπόν: " Άγεσαι και φέρεσαι από τα κακά σχέδια όλων όσων σου αντιτίθονται;"
Το μήνυμα του Παύλου μας καλεί να εξετάσουμε τους εαυτούς μας πάλι: Πως αντιδρούμε στους ανθρώπους που αποκαλούν τους εαυτούς τους αδερφούς και αδερφές εν Χριστώ, και όμως διαδίδουν ψέμματα για μας;
Όταν μας δίνει ο Παύλος την εντολή, "Να μη είμεθα πλέον νήπιοι", εννοεί, "Οι εχθροί σας-αυτοί που σας κουτσομπολεύουν και σας συκοφαντούν, σας εξαπατούν και σας χειραγωγούν, χρησιμοποιούν εναντίον σας πανουργίες και μεθοδίες, δολιοφθορές-σας λέω, όλοι τους είναι αποστρατημένα παιδιά. Είναι πονηροί και κακομαθημένοι. Και δεν έχουν επιτρέψει στη χάρη του Θεού να εργαστεί μέσα τους. Γι'αυτό μην πέσετε στα κακά, παιδαριώδη παιχνίδια τους. Θέλουν να αντιδράσετε στην κακία τους σαν τα παιδιά. Αλλά μην τους απαντήσετε με παιδικότητα".
Στο επόμενο εδάφιο, ο Παύλος μας σπρώχνει να προχωρήσουμε παραπέρα στην ωριμότητα: "Αλλά αληθεύντες εις την αγάπην να αυξήσωμεν εις αυτόν κατά πάντα, όστις είναι η κεφαλή, ο Χριστός" (Εφεσίους 4:15). Λέει δηλαδή, "Δε φταις εσύ για τα βέλη που δέχεσαι, τις πληγές που έχεις αποκτήσει, το κουτσομπολιό που έχει γίνει εις βάρος σου, την απάτη που μεθοδεύτηκε εναντίον σου. Παρόλα αυτά, μπορείς να τα χρησιμοποιήσεις όλα αυτά για να αυξηθείς στη χάρη. Δες τα σαν ευκαιρίες που σου δίνονται για να μοιάσεις περισσότερο στο Χριστό. Αντέδρασε απαλά, με ταπεινό πνεύμα. Συγχώρεσε όλους αυτούς που σε χρησιμοποιούν με μοχθηρία".
Παρασκευή 31 Οκτωβρίου 2008
Πέμπτη 30 Οκτωβρίου 2008
ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΟΥ ΤΡΑΝΤΑΖΕΙ ΣΥΘΕΜΕΛΑ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ
Όταν γραφόταν το βιβλίο του Δανιήλ, ο λαός Ισραήλ διατελούσε υπό κατοχή στη Βαβυλώνα. Και μέχρι το έκτο κεφάλαιο, μετά από μακρά περίοδο ζωής σε διακονία, ο Δανιήλ ήταν κιόλας ογδόντα ετών.
Ο Δανιήλ ήταν πάντα άνθρωπος προσευχής. Και τώρα, στα γηρατειά του, δε σκεφτόταν να σταματήσει. Το ευαγγέλιο δεν αναφέρει καν να έχει κουραστεί ή να έχει αποθαρρυνθεί. Αντίθετα, μόλις ξεκινούσε. Το ευαγγέλιο μας δείχνει επίσης ότι αν και ο άνθρωπος αυτός έγινε ογδόντα ετών, οι προσευχές του τράνταζαν την κόλαση, εξοργίζοντας το διάβολο.
Ο βασιλιάς Δαρείος του έδωσε προαγωγή στο υψηλότερο γραφείο της χώρας. Έγινε ένας από τους τρεις ίσους προέδρους, που κυβερνούσαν πάνω σε πρίγκιπες και κυβερνήτες 120 επαρχιών. Μάλιστα ο Δαρείος τον ευνόησε περισσότερο από τους άλλους δυο προέδρους, βάζοντάς τον επικεφαλή στη διαμόρφωση της κυβερνητικής πολιτικής και την κατάρτιση όλων των διοικητικών διορισθέντων και μορφωμένων (Δανιήλ 6:3).
Προφανώς, ο Δανιήλ ήταν ένας πολυάσχολος προφήτης. Μπορώ μόνο να φανταστώ τα είδη πίεσης που αντιμετώπιζε σ'αυτή την υπουργική θέση, με τόσο απασχολημένο πρόγραμμα και χρονοβόρες συναντήσεις. Παρόλα αυτά όμως, τίποτα δεν αφαιρούσε από το Δανιήλ το χρόνο για προσευχή, ποτέ δεν ήταν πάρα πολύ απασχολημένος για να προσευχηθεί. Η προσευχή παρέμενε η κύρια απασχόλησή του, με προτεραιότητα ανάμεσα από όλες τις άλλες απαιτήσεις. Τρεις φορές την ημέρα, ξέκλεβε χρόνο από όλες τις υποχρεώσεις του, τα βάρη και τις απαιτήσεις που αντιμετώπιζε σαν ηγέτης για να ξοδέψει χρόνο με τον Κύριο. Απλά αποσυρόταν από όλες τις άλλες δραστηριότητες και προσευχόταν. Ο Δανιήλ έλαβε όλη τη σοφία του, την καθοδήγηση, τα μηνύματα και τις προφητείες του όντας στα γόνατα (δες Δανιήλ 6:10).
Μπορεί να ρωτήσεις-Ποιά είναι η προσευχή που τραντάζει την κόλαση; Προέρχεται από τον πιστό, επιμελή υπηρέτη που βλέπει το έθνος και την εκκλησία του να πέφτει όλο και βαθύτερα στην αμαρτία. Αυτό το πρόσωπο πέφτει στα γόνατα, κλαίγοντας και φωνάζοντας, "Κύριε, δε θέλω να αποτελώ μέρος όλου αυτού που συμβαίνει. Επέτρεψέ μου να είμαι ένα παράδειγμα της δύναμής σου σ'αυτή την κακή εποχή. Δεν έχει σημασία αν δεν προσεύχεται κανένας άλλος. Εγώ θα συνεχίσω να προσεύχομαι".
Είσαι πολύ απασχολημένος για να προσευχηθείς; Μήπως λες, "Απλά το παίρνω δια πίστεως"; Μπορεί να σκεφτείς, "Ο Θεός ξέρει την καρδιά μου. Ξέρει πόσο απασχολημένος είμαι. Του προσφέρω νοερές προσευχές κατά τη διάρκεια της ημέρας".
Πιστεύω ότι ο Κύριος θέλει να περνάει ποιοτικό, όχι βιαστικό χρόνο μόνος Του μαζί μας. Τότε η προσευχή γίνεται μια πράξη αγάπης και αφοσίωσης μάλλον, παρά χρόνος παρακλήσεων και αιτήσεων μόνο.
Ο Δανιήλ ήταν πάντα άνθρωπος προσευχής. Και τώρα, στα γηρατειά του, δε σκεφτόταν να σταματήσει. Το ευαγγέλιο δεν αναφέρει καν να έχει κουραστεί ή να έχει αποθαρρυνθεί. Αντίθετα, μόλις ξεκινούσε. Το ευαγγέλιο μας δείχνει επίσης ότι αν και ο άνθρωπος αυτός έγινε ογδόντα ετών, οι προσευχές του τράνταζαν την κόλαση, εξοργίζοντας το διάβολο.
Ο βασιλιάς Δαρείος του έδωσε προαγωγή στο υψηλότερο γραφείο της χώρας. Έγινε ένας από τους τρεις ίσους προέδρους, που κυβερνούσαν πάνω σε πρίγκιπες και κυβερνήτες 120 επαρχιών. Μάλιστα ο Δαρείος τον ευνόησε περισσότερο από τους άλλους δυο προέδρους, βάζοντάς τον επικεφαλή στη διαμόρφωση της κυβερνητικής πολιτικής και την κατάρτιση όλων των διοικητικών διορισθέντων και μορφωμένων (Δανιήλ 6:3).
Προφανώς, ο Δανιήλ ήταν ένας πολυάσχολος προφήτης. Μπορώ μόνο να φανταστώ τα είδη πίεσης που αντιμετώπιζε σ'αυτή την υπουργική θέση, με τόσο απασχολημένο πρόγραμμα και χρονοβόρες συναντήσεις. Παρόλα αυτά όμως, τίποτα δεν αφαιρούσε από το Δανιήλ το χρόνο για προσευχή, ποτέ δεν ήταν πάρα πολύ απασχολημένος για να προσευχηθεί. Η προσευχή παρέμενε η κύρια απασχόλησή του, με προτεραιότητα ανάμεσα από όλες τις άλλες απαιτήσεις. Τρεις φορές την ημέρα, ξέκλεβε χρόνο από όλες τις υποχρεώσεις του, τα βάρη και τις απαιτήσεις που αντιμετώπιζε σαν ηγέτης για να ξοδέψει χρόνο με τον Κύριο. Απλά αποσυρόταν από όλες τις άλλες δραστηριότητες και προσευχόταν. Ο Δανιήλ έλαβε όλη τη σοφία του, την καθοδήγηση, τα μηνύματα και τις προφητείες του όντας στα γόνατα (δες Δανιήλ 6:10).
Μπορεί να ρωτήσεις-Ποιά είναι η προσευχή που τραντάζει την κόλαση; Προέρχεται από τον πιστό, επιμελή υπηρέτη που βλέπει το έθνος και την εκκλησία του να πέφτει όλο και βαθύτερα στην αμαρτία. Αυτό το πρόσωπο πέφτει στα γόνατα, κλαίγοντας και φωνάζοντας, "Κύριε, δε θέλω να αποτελώ μέρος όλου αυτού που συμβαίνει. Επέτρεψέ μου να είμαι ένα παράδειγμα της δύναμής σου σ'αυτή την κακή εποχή. Δεν έχει σημασία αν δεν προσεύχεται κανένας άλλος. Εγώ θα συνεχίσω να προσεύχομαι".
Είσαι πολύ απασχολημένος για να προσευχηθείς; Μήπως λες, "Απλά το παίρνω δια πίστεως"; Μπορεί να σκεφτείς, "Ο Θεός ξέρει την καρδιά μου. Ξέρει πόσο απασχολημένος είμαι. Του προσφέρω νοερές προσευχές κατά τη διάρκεια της ημέρας".
Πιστεύω ότι ο Κύριος θέλει να περνάει ποιοτικό, όχι βιαστικό χρόνο μόνος Του μαζί μας. Τότε η προσευχή γίνεται μια πράξη αγάπης και αφοσίωσης μάλλον, παρά χρόνος παρακλήσεων και αιτήσεων μόνο.
Τετάρτη 29 Οκτωβρίου 2008
ΔΙΕΚΔΙΚΩΝΤΑΣ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ
Ενώ ο Ιησούς περνούσε τις τελευταίες ώρες Του με τους μαθητές, τους είπε, "...αληθώς, αληθώς σας λέγω ότι όσα αν αιτήσετε παρά του Πατρός εν τω ονόματί μου, θέλει σας δώσει" (Ιωάννης 16:23). Μετά τους είπε, "Έως τώρα δεν ητήσατε ουδέν εν τω ονόματί μου. αιτείτε και θέλετε λαμβάνει, δια να ήναι πλήρης η χαρά σας" (16:24).
Τι απίθανη δήλωση! Καθώς συνέβαινε αυτό το σκηνικό, ο Χριστός προειδοποιούσε τους οπαδούς Του ότι θα έφευγε, και δε θα τους ξανάβλεπε για λίγο. Κι όμως, παράλληλα τους διαβεβαίωνε ότι είχαν πρόσβαση σε κάθε ευλογία από τον ουρανό. Το μόνο που έπρεπε να κάνουν ήταν να ζητήσουν στο όνομά Του.
Οι μαθητές είχαν διδαχτεί προσωπικά από τον ίδιο τον Ιησού να χτυπούν και να ζητάνε για τα πράγματα του Θεού. Είχαν μάθει από πρώτο χέρι ότι όλες οι ευλογίες του Πατέρα-όλη η χάρη και η δύναμη-υπήρχαν στον Χριστό. Και είχαν ακούσει τον Χριστό να διακηρύττει στα πλήθη: "Αληθώς, αληθώς σας λέγω, όστις πιστεύει εις εμέ, τα έργα τα οποία κάμνω και εκείνος θέλει κάμει, και μεγαλήτερα τούτων θέλει κάμει, διότι εγώ υπάγω προς τον Πατέρα μου, και ό,τι αν ζητήσητε εν τω ονόματί μου, θέλω κάμει τούτο" (Ιωάννης 14:12-14).
Τα λόγια του Χριστού στους μαθητές Του με ελέγχουν: "Έως τώρα δεν ητήσατε ουδέν εν τω ονόματί μου..." (Ιωάννης 16:24). Καθώς το δαβάζω αυτό, νιώθω τον Κύριο να μου ψιθυρίζει, "Δαβίδ, δεν έχεις διεκδικήσει τη δύναμη που σου έχω διαθέσιμη. Απλά πρέπει να ζητήσεις στο όνομά μου".
Να τι πιστεύω εγώ ότι θλίβει την καρδιά του Θεού περισσότερο απ' όλες τις αμαρτίες μαζί. Ο Κύριός μας θλίβεται από την όλο και μεγαλύτερη έλλειψη πίστης στις υποσχέσεις Του...από τις συνεχώς αυξανόμενες αμφιβολίες ότι απαντάει προσευχές...και από ανθρώπους που διεδικούν όλο και λιγότερο τη δύναμη που υπάρχει στον Χριστό.
Όσο και να έχεις εκζητήσει την καθομοίωσή σου με το Χριστό, αυτό δεν είναι τίποτα σε σχέση με την πνευματική σοφία που παραμένει ακόμα αποθηκευμένη. Ζήτα άφοβα! Ζήτα σοφία, ζήτα οδηγίες, αποκαλύψεις. Αλλά πρέπει να τα ζητάς με πίστη, όχι με αμφιβολία.
Τι απίθανη δήλωση! Καθώς συνέβαινε αυτό το σκηνικό, ο Χριστός προειδοποιούσε τους οπαδούς Του ότι θα έφευγε, και δε θα τους ξανάβλεπε για λίγο. Κι όμως, παράλληλα τους διαβεβαίωνε ότι είχαν πρόσβαση σε κάθε ευλογία από τον ουρανό. Το μόνο που έπρεπε να κάνουν ήταν να ζητήσουν στο όνομά Του.
Οι μαθητές είχαν διδαχτεί προσωπικά από τον ίδιο τον Ιησού να χτυπούν και να ζητάνε για τα πράγματα του Θεού. Είχαν μάθει από πρώτο χέρι ότι όλες οι ευλογίες του Πατέρα-όλη η χάρη και η δύναμη-υπήρχαν στον Χριστό. Και είχαν ακούσει τον Χριστό να διακηρύττει στα πλήθη: "Αληθώς, αληθώς σας λέγω, όστις πιστεύει εις εμέ, τα έργα τα οποία κάμνω και εκείνος θέλει κάμει, και μεγαλήτερα τούτων θέλει κάμει, διότι εγώ υπάγω προς τον Πατέρα μου, και ό,τι αν ζητήσητε εν τω ονόματί μου, θέλω κάμει τούτο" (Ιωάννης 14:12-14).
Τα λόγια του Χριστού στους μαθητές Του με ελέγχουν: "Έως τώρα δεν ητήσατε ουδέν εν τω ονόματί μου..." (Ιωάννης 16:24). Καθώς το δαβάζω αυτό, νιώθω τον Κύριο να μου ψιθυρίζει, "Δαβίδ, δεν έχεις διεκδικήσει τη δύναμη που σου έχω διαθέσιμη. Απλά πρέπει να ζητήσεις στο όνομά μου".
Να τι πιστεύω εγώ ότι θλίβει την καρδιά του Θεού περισσότερο απ' όλες τις αμαρτίες μαζί. Ο Κύριός μας θλίβεται από την όλο και μεγαλύτερη έλλειψη πίστης στις υποσχέσεις Του...από τις συνεχώς αυξανόμενες αμφιβολίες ότι απαντάει προσευχές...και από ανθρώπους που διεδικούν όλο και λιγότερο τη δύναμη που υπάρχει στον Χριστό.
Όσο και να έχεις εκζητήσει την καθομοίωσή σου με το Χριστό, αυτό δεν είναι τίποτα σε σχέση με την πνευματική σοφία που παραμένει ακόμα αποθηκευμένη. Ζήτα άφοβα! Ζήτα σοφία, ζήτα οδηγίες, αποκαλύψεις. Αλλά πρέπει να τα ζητάς με πίστη, όχι με αμφιβολία.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)