ΣΤΑΣΟΥ ΟΡΘΙΟΣ ΚΑΙ ΜΑΘΕ

Το 1958, με σύντριψε κάτι που συνέβαινε και είχε πάρει διαστάσεις στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης σχετικά με εφτά νεαρούς εφήβους που περνούσαν από δίκη για τη δολοφονία ενός παράλυτου αγοριού. Το Άγιο Πνεύμα με παρακινούσε τόσο πολύ, που ένιωσα την οδηγία να πάω στο δικαστήριο της Νέας Υόρκης όπου γινόταν η δίκη, και μπήκα στην αίθουσα του δικαστηρίου σίγουρος ότι έπρεπε να προσπαθήσω να μιλήσω σ’αυτούς τους εφήβους.

Καθώς όμως, έφτανε στο τέλος της η δίκη, μια σκέψη ανέβαινε δειλά δειλά στο μυαλό μου. Σκέφτηκα ότι, «αυτά τα παιδιά θα οδηγηθούν έξω απ’την πόρτα δεμένα με αλυσίδες, και δεν θα τα ξαναδώ». Έτσι σηκώθηκα και προχώρησα στο διάδρομο προς την έδρα του δικαστή, όπου ζήτησα να μου επιτραπεί να μιλήσω μαζί τους πριν επιστρέψουν στο κελί τους.

Σε μια στιγμή, με περικύκλωσαν αστυνομικοί, και χωρίς χρονοτριβή με συνόδεψαν έξω από την αίθουσα του δικαστηρίου. Αμέσως άστραψαν φλας γύρω μου, και άρχισαν να πέφτουν βροχή οι ερωτήσεις των ρεπόρτερ που κάλυπταν τη δίκη. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να στέκομαι εκεί άφωνος, τελείως χαζεμένος, καταμεσίς μιας ταπεινωτικής, ντροπιαστικής κατάστασης. Σκεφτόμουν, «Τι θα σκεφτεί η εκκλησία μου; Όλοι θα με θεωρήσουν τρελό. Είμαι τόσο αφελής».

Μέσα σ’όλο αυτό το χάος, προσευχήθηκα, «Κύριε, νόμιζα πως μου είπες να έρθω εδώ. Τι πήγε στραβά;» Φυσικά δεν μπορούσα να προσευχηθώ δυνατά, γιατί τα ΜΜΕ θα νόμιζαν ότι είμαι πιο τρελός απ’όσο φαίνομαι. (Και όντως φαινόμουνα ήδη αρκετά ανόητος, έτσι γραβατωμένος που ήμουνα!)

Ο Θεός άκουσε την κραυγή ενός φτωχού ανθρώπου εκείνη την ημέρα, και τίμησε την σιωπηλή κραυγή μου. Βλέπετε, από κείνη την λυπητερή σκηνή στην αίθουσα εκδίκασης, γεννήθηκε η διακονία της κίνησης Πρόκληση στα Νιάτα, που σήμερα είναι εξαπλωμένη παγκοσμίως.

Και με χαρά μου συμμερίζομαι κι εγώ στην ταπεινή ομολογία του Δαβίδ το εδάφιο από τον Ψαλμό 34: «Εις τον Κύριον θέλει καυχάσθαι η ψυχή μου. Οι ταπεινοί θέλουσιν ακούσει και θέλουσι χαρή» (Ψαλμός 34:2). Ο Δαβίδ προσθέτει εδώ, με σημασία, ότι «Να τι έχω να πω σε όλους τους ταπεινούς ανθρώπους του Θεού ανά τον κόσμο, για τώρα και στα χρόνια που έρχονται. Όσο υπάρχει αυτός ο κόσμος, ο Κύριος θα απελευθερώνει όποιον Τον επικαλείται και Τον εμπιστεύεται. Με το υπέροχο έλεος και την αγάπη Του, με ελευθέρωσε εμένα παρόλο που έκανα μια πολύ ανόητη κίνηση».

Όλα όσα πρέπει να γνωρίζεις είναι ότι ο ευλογημένος μας Κύριος ακούει κάθε ειλικρινή κραυγή, που γίνεται σιωπηλά ή δυνατά, και ανταποκρίνεται. Ακόμα και αν έχεις κάνει ανοησία ή έχεις διαπράξει μια τρομερή αποτυχία πίστης, το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να φωνάξεις στον Λυτρωτή σου. Είναι πιστός στο να ακούσει την κραυγή σου και να ενεργήσει.

Η ΑΥΞΗΣΗ ΜΕ ΤΗ ΧΑΡΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΤΣΙΑΣΕΙ!

Ο Παύλος προειδοποίησε τους Εφέσιους, "...να μη ήμεθα πλέον νήπιοι, κυματιζόμενοι και περιφερόμενοι με πάντα άνεμον της διδασκαλίας..." (Εφεσίους 4:14). Θα σκεφτείς, Αυτό το εδάφιο δεν εφαρμόζει σ'εμένα. Η βάση μου είναι βιβλικά στέρεη. Δεν παρασύρομαι από τις νεόφερτες τάσεις και τα επιπόλαια κόλπα/παγίδες του νέου ευαγγελίου που αποσπούν τους ανθρώπους από το πρόσωπο του Χριστού. Έχω τις ρίζες μου και είμαι βασισμένος στο Λόγο του Θεού."

Και όμως, άκου το υπόλοιπο εδάφιο του Παύλου: "...περιφερόμενοι...δια της δολιότητος των ανθρώπων, δια της πανουργίας εις το μεθοδεύεσθαι την πλάνην" (4:14). Πιθανόν να μην παρασύρεσαι από ψευδοδιδασκαλίες. Ο Παύλος όμως λέει ότι θα μπορούσες, παρόλα αυτά, να παρασυρθείς από κάτι εντελώς διαφορετικό. Ρωτάει λοιπόν: " Άγεσαι και φέρεσαι από τα κακά σχέδια όλων όσων σου αντιτίθονται;"

Το μήνυμα του Παύλου μας καλεί να εξετάσουμε τους εαυτούς μας πάλι: Πως αντιδρούμε στους ανθρώπους που αποκαλούν τους εαυτούς τους αδερφούς και αδερφές εν Χριστώ, και όμως διαδίδουν ψέμματα για μας;

Όταν μας δίνει ο Παύλος την εντολή, "Να μη είμεθα πλέον νήπιοι", εννοεί, "Οι εχθροί σας-αυτοί που σας κουτσομπολεύουν και σας συκοφαντούν, σας εξαπατούν και σας χειραγωγούν, χρησιμοποιούν εναντίον σας πανουργίες και μεθοδίες, δολιοφθορές-σας λέω, όλοι τους είναι αποστρατημένα παιδιά. Είναι πονηροί και κακομαθημένοι. Και δεν έχουν επιτρέψει στη χάρη του Θεού να εργαστεί μέσα τους. Γι'αυτό μην πέσετε στα κακά, παιδαριώδη παιχνίδια τους. Θέλουν να αντιδράσετε στην κακία τους σαν τα παιδιά. Αλλά μην τους απαντήσετε με παιδικότητα".

Στο επόμενο εδάφιο, ο Παύλος μας σπρώχνει να προχωρήσουμε παραπέρα στην ωριμότητα: "Αλλά αληθεύντες εις την αγάπην να αυξήσωμεν εις αυτόν κατά πάντα, όστις είναι η κεφαλή, ο Χριστός" (Εφεσίους 4:15). Λέει δηλαδή, "Δε φταις εσύ για τα βέλη που δέχεσαι, τις πληγές που έχεις αποκτήσει, το κουτσομπολιό που έχει γίνει εις βάρος σου, την απάτη που μεθοδεύτηκε εναντίον σου. Παρόλα αυτά, μπορείς να τα χρησιμοποιήσεις όλα αυτά για να αυξηθείς στη χάρη. Δες τα σαν ευκαιρίες που σου δίνονται για να μοιάσεις περισσότερο στο Χριστό. Αντέδρασε απαλά, με ταπεινό πνεύμα. Συγχώρεσε όλους αυτούς που σε χρησιμοποιούν με μοχθηρία".

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΟΥ ΤΡΑΝΤΑΖΕΙ ΣΥΘΕΜΕΛΑ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ

Όταν γραφόταν το βιβλίο του Δανιήλ, ο λαός Ισραήλ διατελούσε υπό κατοχή στη Βαβυλώνα. Και μέχρι το έκτο κεφάλαιο, μετά από μακρά περίοδο ζωής σε διακονία, ο Δανιήλ ήταν κιόλας ογδόντα ετών.

Ο Δανιήλ ήταν πάντα άνθρωπος προσευχής. Και τώρα, στα γηρατειά του, δε σκεφτόταν να σταματήσει. Το ευαγγέλιο δεν αναφέρει καν να έχει κουραστεί ή να έχει αποθαρρυνθεί. Αντίθετα, μόλις ξεκινούσε. Το ευαγγέλιο μας δείχνει επίσης ότι αν και ο άνθρωπος αυτός έγινε ογδόντα ετών, οι προσευχές του τράνταζαν την κόλαση, εξοργίζοντας το διάβολο.

Ο βασιλιάς Δαρείος του έδωσε προαγωγή στο υψηλότερο γραφείο της χώρας. Έγινε ένας από τους τρεις ίσους προέδρους, που κυβερνούσαν πάνω σε πρίγκιπες και κυβερνήτες 120 επαρχιών. Μάλιστα ο Δαρείος τον ευνόησε περισσότερο από τους άλλους δυο προέδρους, βάζοντάς τον επικεφαλή στη διαμόρφωση της κυβερνητικής πολιτικής και την κατάρτιση όλων των διοικητικών διορισθέντων και μορφωμένων (Δανιήλ 6:3).

Προφανώς, ο Δανιήλ ήταν ένας πολυάσχολος προφήτης. Μπορώ μόνο να φανταστώ τα είδη πίεσης που αντιμετώπιζε σ'αυτή την υπουργική θέση, με τόσο απασχολημένο πρόγραμμα και χρονοβόρες συναντήσεις. Παρόλα αυτά όμως, τίποτα δεν αφαιρούσε από το Δανιήλ το χρόνο για προσευχή, ποτέ δεν ήταν πάρα πολύ απασχολημένος για να προσευχηθεί. Η προσευχή παρέμενε η κύρια απασχόλησή του, με προτεραιότητα ανάμεσα από όλες τις άλλες απαιτήσεις. Τρεις φορές την ημέρα, ξέκλεβε χρόνο από όλες τις υποχρεώσεις του, τα βάρη και τις απαιτήσεις που αντιμετώπιζε σαν ηγέτης για να ξοδέψει χρόνο με τον Κύριο. Απλά αποσυρόταν από όλες τις άλλες δραστηριότητες και προσευχόταν. Ο Δανιήλ έλαβε όλη τη σοφία του, την καθοδήγηση, τα μηνύματα και τις προφητείες του όντας στα γόνατα (δες Δανιήλ 6:10).

Μπορεί να ρωτήσεις-Ποιά είναι η προσευχή που τραντάζει την κόλαση; Προέρχεται από τον πιστό, επιμελή υπηρέτη που βλέπει το έθνος και την εκκλησία του να πέφτει όλο και βαθύτερα στην αμαρτία. Αυτό το πρόσωπο πέφτει στα γόνατα, κλαίγοντας και φωνάζοντας, "Κύριε, δε θέλω να αποτελώ μέρος όλου αυτού που συμβαίνει. Επέτρεψέ μου να είμαι ένα παράδειγμα της δύναμής σου σ'αυτή την κακή εποχή. Δεν έχει σημασία αν δεν προσεύχεται κανένας άλλος. Εγώ θα συνεχίσω να προσεύχομαι".

Είσαι πολύ απασχολημένος για να προσευχηθείς; Μήπως λες, "Απλά το παίρνω δια πίστεως"; Μπορεί να σκεφτείς, "Ο Θεός ξέρει την καρδιά μου. Ξέρει πόσο απασχολημένος είμαι. Του προσφέρω νοερές προσευχές κατά τη διάρκεια της ημέρας".

Πιστεύω ότι ο Κύριος θέλει να περνάει ποιοτικό, όχι βιαστικό χρόνο μόνος Του μαζί μας. Τότε η προσευχή γίνεται μια πράξη αγάπης και αφοσίωσης μάλλον, παρά χρόνος παρακλήσεων και αιτήσεων μόνο.