Ο ΟΥΡΑΝΟΣ

«Αλλά χάρις εις τον Θεόν, όστις δίδει εις ημάς την νίκην δια του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού» (Α’ Κορινθίους 15:57). Πολλοί πιστοί αποστηθίζουν και επαναλαμβάνουν αυτό το εδάφιο καθημερινά, εφαρμόζοντάς το στις θλίψεις και τις δοκιμασίες τους. Και όμως το όλο πλαίσιο όπου ο Παύλος λέει αυτό το εδάφιο, συστήνει κάποια βαθύτερη σημασία. Μόλις δυο εδάφια πριν, ο Παύλος δηλώνει, «Όταν δε το φθαρτόν τούτο ενδυθή αφθαρσίαν και το θνητόν τούτο ενδυθή αθανασίαν, τότε θέλει γίνει ο λόγος ο γεγραμμένος. Κατεπόθη ο θάνατος εν νίκη. Που θάνατε το κέντρον σου; Που, Άδη, η νίκη σου;» 15:54,55).

Ο Παύλος μιλούσε εύγλωττα και αβίαστα για τη λαχτάρα του για τον ουρανό. Έγραψε λοιπόν, «Διότι εξεύρομεν ότι εάν η επίγειος οικία του σκηνώματος ημών χαλασθή, έχομεν εκ του Θεού οικοδομήν, οικίαν αχειροποίητον, αιώνιον εν τοις ουρανοίς. Επειδή εν τούτω στενάζομεν, επιποθούντες να επενδυθώμεν το κατοικητήριον ημών το ουράνιον» (Β΄Κορινθίους 5:1-2, τα πλαγιαστά γράμματα είναι δικά μου).

Και μετά προσθέτει, «θαρρούμεν δε και επιθυμούμεν μάλλον να αποδημήσωμεν από του σώματος και να ενδημήσωμεν προς τον Κύριον» (5:8).

Σύμφωνα με τον Παύλο, ο ουρανός-όπου θα είμαστε στην παρουσία του Κυρίου για πάντα-είναι κάτι που πρέπει να επιθυμούμε με όλη μας την καρδιά.

Ενώ σας δείχνω αυτά τα πράγματα, αρχίζει να εμφανίζεται μια λαμπρή εικόνα. Καταρχήν φαντάζομαι την περιγραφή του Ιησού για μια τεράστια συγκέντρωση, όταν οι άγγελοι «Και θέλει αποστείλει τους αγγέλους αυτού μετά σάλπιγγος φωνής μεγάλης, και θέλουσι συνάξει τους εκλεκτούς αυτού εκ των τεσσάρων ανέμων απ’άκρων αυτών έως άκρων αυτών» (Ματθαίος 24:31). Όταν μαζευτούν όλα αυτά τα πλήθη, φαντάζομαι ότι θα λάβει χώρα στον ουρανό μια γιγάντια παρέλαση με βηματισμό θριάμβου από εκατομμύρια λαμπρά παιδιά που θα τραγουδούν ωσαννά στον Κύριο, με το μοναδικό τρόπο που τραγούδησαν τα παιδιά στο ναό κάποτε.

Μετά θα έρθουν όλοι αυτοί που μαρτύρησαν. Όλοι αυτοί που κάποτε έκραζαν για δικαιοσύνη στη γη, τώρα θα φωνάζουν, « Άγιος, άγιος, άγιος!» Όλοι θα χορεύουν από χαρά φωνάζοντας «Νίκη, νίκη στον Ιησού!»

Μετά θα ακουστεί ένα μεγάλος θόρυβος, ένας ήχος που δεν έχει ξανακουστεί ποτέ. Είναι η εκκλησία του Ιησού Χριστού που απαρτίζεται από πλήθη απ’όλα τα έθνη και τις φυλές της γης.

Ίσως όλα αυτά να σου ακούγονται πολύ τραβηγμένα, αλλά ο ίδιος ο Παύλος έχει καταθέσει γι’αυτά. Όταν αρπάχτηκε στον ουρανό ο πιστός απόστολος, «... ήκουσεν ανεκλάλητα λόγια, τα οποία δεν συγχωρείται εις άνθρωπον να λαλήση» (Β΄Κορινθίους 12:4). Ο Παύλος επίσης λέει πως έμεινε άφωνος από το τι άκουσε εκεί. Πιστεύω πως άκουσε ακριβώς αυτούς τους ήχους. Του δόθηκε μια περίληψη των τραγουδιών και της δοξολογίας προς το Θεό απ’αυτούς που θα χαρούν στην παρουσία Του, που τα σώματά τους θα ολοκληρωθούν, που οι ψυχές τους θα γεμίσουν χαρά και ειρήνη. Πρέπει να ήταν τόσο λαμπρός αυτός ο ήχος που ο Παύλος ναι μεν τον άκουσε αλλά δε θα μπορούσε να τον επαναλάβει.

Η ΕΙΡΗΝΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ο Ιησούς ήξερε πως οι μαθητές Του θα χρειαζόντουσαν το είδος της ειρήνης που θα τους επέτρεπε να ξεπεράσουν κάθε περίσταση. Έτσι τους είπε, «Ειρήνην αφίνω εις εσάς, ειρήνην την εμήν δίδω εις εσάς. Ουχί καθώς ο κόσμος δίδει, σας δίδω εγώ...» (Ιωάννης 14:27). Αυτός ο λόγος έπρεπε να καταπλήξει τους μαθητές. Στα δικά τους μάτια αυτό ήταν μια απίστευτη υπόσχεση: Η ειρήνη του Χριστού έπρεπε να γίνει και δική τους.

Αυτοί οι δώδεκα άνδρες θαύμαζαν την ειρήνη που είχαν δει στον Ιησού τα περασμένα τρία χρόνια. Ο Δάσκαλός τους ποτέ δε φοβήθηκε. Πάντα ήταν ήρεμος, ποτέ τσαντισμένος από οποιαδήποτε κατάσταση.

Γνωρίζουμε πως ο Χριστός μπορούσε να διακατέχεται από πνευματικό θυμό. Κάποιες φορές κεντριζόταν και ήξερε πως να μαστιγώνει. Αλλά πέρα απ’αυτό, έζησε τη ζωή του πάνω στη γη σαν ειρηνικός άνθρωπος. Είχε ειρήνη με τον Πατέρα, ειρήνη μέσα στους πειρασμούς, ειρήνη σε στιγμές απόρριψης και κοροϊδίας. Είχε ειρήνη ακόμα και στο μέσον θύελλας στη θάλασσα, ενώ κοιμόταν στο κατάστρωμα του πλοίου τη στιγμή που οι υπόλοιποι έτρεμαν από το φόβο τους.

Οι μαθητές είχαν δει τον Ιησού να σέρνεται στην υψηλότερη ράχη από ένα μανιασμένο όχλο που ήταν αποφασισμένος να τον σκοτώσει. Και όμως έφυγε απ’αυτό το σκηνικό, ανέγγιχτος και γεμάτος ειρήνη. Όλ’αυτά πρέπει να προκάλεσαν συζητήσεις μεταξύ των μαθητών: «Πως μπορεί να κοιμάται στην καταιγίδα; Και πως μπορεί να είναι τόσο γαλήνιος τη στιγμή που ο όχλος επρόκειτο να τον ρίξει κάτω από το γκρεμό; Ο κόσμος τον περιγελάει, τον προσβάλλει, τον φτύνει, αλλ’αυτός ποτέ δεν ανταποδίδει. Τίποτα δε τον ταράζει».

Τώρα ο Ιησούς τους υποσχόταν αυτή την ίδια ειρήνη. Όταν το άκουσαν οι μαθητές θα πρέπει να κοιτάχτηκαν μεταξύ τους θαυμάζοντας: «Εννοείς ότι θα αποκτήσουμε κι εμείς την ίδια ειρήνη που έχει κι’αυτός; Απίστευτο!»

Ο Ιησούς πρόσθεσε, «...Ας μη ταράττηται η καρδία σας μηδέ ας δειλιά» (Ιωάννης 14:27). Αυτή δεν επρόκειτο να είναι η αποκαλούμενη ειρήνη μιας μουδιασμένης, αποκλεισμένης κοινωνίας. Ούτε θα ήταν η προσωρινή ειρήνη των πλούσιων και διάσημων, που προσπαθούν να αγοράσουν την ειρήνη του μυαλού με υλικά πράγματα. Όχι, αυτή ήταν η ίδια ειρήνη του ίδιου του Χριστού, μια ειρήνη που ξεπερνάει κάθε ανθρώπινη κατανόηση.

Όταν υποσχέθηκε ο Ιησούς στους μαθητές την ειρήνη του, ήταν σαν να έλεγε σ’αυτούς και σε μας σήμερα: « Ξέρω ότι δεν καταλαβαίνετε την εποχή που αντιμετωπίζετε. Δεν κατανοείτε το Σταυρό και τα μαρτύρια που πρόκεται να αντιμετωπίσω. Αλλά θέλω να φέρω την καρδιά σας σε ένα τόπο ειρήνης. Δεν θα είστε σε θέση να αντιμετωπίσετε αυτά που έρχονται στο μέλλον χωρίς να έχετε την υπομονετική ειρήνη μου μέσα σας. Πρέπει να αποκτήσετε την ειρήνη μου».

ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΗΝ ΠΡΟΝΟΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΚΑΙ ΑΝΑΣΑΝΕΤΕ ΜΕ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ

Ο Χριστός περιέγραψε τις τελευταίες ημέρες σαν προβληματική και τρομακτική εποχή: «Και θέλουσιν είσθαι σημεία εν τω ηλίω και τη σελήνη και τοις άστροις, και επί της γης στενοχωρία εθνών εν απορία, και θέλει ηχεί η θάλασσα και τα κύματα, και οι άνθρωποι θέλουσιν αποψυχεί εκ του φόβου και προσδοκίας των επερχομένων δεινών εις την οικουμένην. Διότι αι δυνάμεις των ουρανών θέλουσι σαλευθή» (Λουκάς 21:25,26).

Τι μας έδωσε ο Ιησούς για να μας προετοιμάσει γι’αυτούς τους κινδύνους; Ποιό ήταν το αντίδοτο για το φόβο των δεινών που θα ερχόντουσαν; Μας έδωσε το παράδειγμα του Πατέρα που φροντίζει τα σπουργίτια, Του Θεού που απαριθμεί τα μαλλιά του κεφαλιού μας. Αυτά τα παραδείγματα γίνονται πιο σημαντικά όταν παρατηρούμε το πλαίσιο όπου τα ανέφερε ο Ιησούς.

Τα ανέφερε στους δώδεκα μαθητές Του, ενώ τους έστελνε να ευαγγελίζουν τις πόλεις και τα περίχωρα του Ισραήλ. Τους είχε δώσει την εξουσία να βγάζουν δαιμόνια και να θεραπεύουν όλα τα είδη των ασθενειών. Φανταστείτε πόσο ενθουσιώδεις στιγμές θα πρέπει να ήταν αυτές για τους μαθητές. Τους είχε δοθεί η εξουσία να κάνουν θαύματα! Αλλά μετά απ’όλα ήρθαν αυτές οι τρομακτικές προειδοποιήσεις από Τον Διδάσκαλο.

«Δεν θα κρατάτε λεφτά στην τσέπη. Και δεν θα έχετε σπιτικό, ούτε καν μια στέγη να βάλετε τα κεφάλια σας και να κοιμηθείτε. Αντίθετα, θα αποκαλείστε αιρετικοί και διάβολοι. Θα σας χτυπήσουν στις συναγωγές, θα σας σύρουν στα δικαστήρια, θα σας ρίξουν στη φυλακή. Θα είστε μισητοί και περιφρονημένοι, προδομένοι και κατατρεγμένοι. Θα πρέπει να φεύγετε από πόλη σε πόλη για να αποφύγετε το λιθοβολισμό».

Τώρα φανταστείτε τους μαθητές να έχουν γουρλώσει τα μάτια καθώς τα ακούν όλ’αυτά. Θα πρέπει να γέμισαν τρόμο. Τους φαντάζομαι να αναρωτιούνται: « Τι είδους διακονία είναι αυτή; Αυτά έχει το μέλλον για μένα; Αυτή είναι η ζοφερότερη θεώρηση της ζωής μου». Και όμως, σ’αυτό το ίδιο σκηνικό, ο Ιησούς τους είχε πει τρείς φορές: «Μη φοβάστε!» (Ματθαίος 10:26,28,31). Και τότε τους έδωσε το αντίδοτο για ν’αντιμετωπίσουν όλους τους φόβους: «Τα μάτια του Πατέρα είναι καρφωμένα στα σπουργίτια. Πόσο περισσότερο θα είναι καρφωμένα επάνω σε σας που είστε οι αγαπημένοι Του;»

Ο Ιησούς λέει: «Όταν σας κατακλύζουν οι αμφιβολίες-πιάνετε πάτο και νομίζετε ότι κανένας δε βλέπει τι περνάτε-να πως θα βρείτε ανάπαυση και σιγουριά. «Κοιτάξτε τα μικρά πουλάκια έξω απ’το παράθυρό σας. Σκεφτείτε την πρόνοια του Πατέρα και ανασάνετε με ανακούφιση. Θυμηθείτε όσα σας είπα, ότι αυτά τα μικρά πλασματάκια έχουν μεγάλη αξία για Κείνον. Και τα μαλλιά σας πρέπει να σας θυμίζουν ότι εσείς έχετε μεγαλύτερη αξία. Τα μάτια Του είναι επάνω σας. Βλέπει και ακούει την κάθε σας κίνηση, το κάθε σας πρόβλημα».

Να πως ενδιαφέρεται για μας ο Πατέρας μας ιδιαίτερα στις δύσκολες στιγμές.

ΕΧΩ ΑΓΩΝΙΣΤΕΙ ΜΑΤΑΙΑ

Θα σοκαριζόσασταν αν ξέρατε ότι ο Ιησούς βίωσε το συναίσθημα της μερικής επιτυχίας;

Στον Ησαϊα 49:4 διαβάζουμε τα εξής: «Και εγώ είπα, Ματαίως εκοπίασα. εις ουδέν και εις μάτην κατηνάλωσα την δύναμίν μου...». Σημειώστε πως αυτά δεν είναι λόγια του Ησαϊα που κλήθηκε από το Θεό σε ώριμη ηλικία. Όχι, είναι λόγια Του Ίδιου του Χριστού, που ειπωθηκαν από Αυτόν που: «...με εκάλεσεν εκ κοιλίας. Εκ των σπλάχνων της μητρός μου ανέφερε το όνομά μου... Κύριος , ο πλάσας με εκ κοιλίας δούλον αυτού, δια να επαναφέρω τον Ιακώβ προς αυτόν (και δια να συναχθή προς αυτόν ο Ισραήλ)» (49:1,5).

Όταν έφτασα σ’αυτή την περικοπή, που είχα διαβάσει πολλές φορές στο παρελθόν, η καρδιά μου γέμισε θαυμασμό. Με δυσκολία πίστευα αυτά που διάβαζα. Τα λόγια του Ιησού εδώ, όσον αφορά «το μάταιο αγώνα» αποτελούσαν απόκριση στον Πατέρα που μόλις είχε δηλώσει: «Συ είσαι δούλος μου, Ισραήλ, εις τον οποίον θέλω δοξασθή» (49:3).

Διαβάζοντας αυτό το εδάφιο, στάθηκα και είπα: «Τι θαυμάσιο! Δεν το πιστεύω ότι ο Χριστός ήταν τόσο τρωτός, ώστε ομολογούσε στον Πατέρα ότι βίωνε από πρώτο χέρι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε εμείς οι άνθρωποι. Μέσα από την ανθρώπινή Του διάσταση δοκίμασε τις ίδιες απογοητεύσεις, τις ίδιες αποθαρρύνσεις, τις ίδιες πληγές. Έκανε τις ίδιες σκέψεις που έκανα κι εγώ στη ζωή μου όπως: Αυτό που πέτυχα δεν είναι αυτό που μου υποσχεθεί ο Κύριος. Σπατάλησα τις δυνάμεις μου. Όλα έχουν γίνει μάταια».

Διαβάζοντας αυτά τα λόγια , αγάπησα περισσότερο τον Ιησού. Κατάλαβα ότι το εδάφιο 15 της προς Εβραίους 4^ο κεφάλαιο δεν είναι ένα κλισέ: ο Σωτήρας μας αληθινά αγγίχτηκε από τα συναισθήματα των αδυναμιών μας, και, αν και χωρίς αμαρτία, πειράστηκε με κάθε τρόπο όπως εμείς. Άρα θα γνώρισε αυτό τον ίδιο πειρασμό από το Σατανά ακούγοντας, τη γεμάτη κατηγόρια, φωνή του: «Η αποστολή σου δεν πέτυχε. Η ζωή σου είναι σκέτη αποτυχία. Δεν έχεις τίποτα να δείξεις αποστολή Η σαν αποτέλεσμα για όλους τους αγώνες και τις προσπάθειες που έκανες».

Ο Χριστός ήρθε στον κόσμο για να εκπληρώσει το θέλημα του Πατέρα, αναζωπυρώνοντας τον Ισραήλ. Και έκανε ακριβώς την εντολή που του είχε δοθεί. Αλλά ο λαός Ισραήλ Τον απέρριψε: «Εις τα ίδια ήλθε και οι ίδιοι δεν εδέχθησαν αυτόν» (Ιωάννης 1:11).

Γιατί ο Ιησούς ή οποιοδήποτε άλλο παιδί του Θεού να λένε τόσο αποθαρρυντικά λόγια του τύπου: Αγωνίστηκα μάταια; Πως θα μπορούσε ο Γιός του Θεού να εκφέρει μια τέτοια δήλωση; Και γιατί τόσες γενεές πιστών να μειώνουν τον εαυτό τους με τόσο αποθαρρυντικά και απελπιστικά λόγια; Είναι όλα αποτέλεσμα μέτρησης μηδαμινών αποτελεσμάτων σε σχέση με υψηλές προσδοκίες.

ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΣΤΑΘΕΡΟΣ ΚΑΙ ΑΜΕΤΑΚΙΝΗΤΟΣ

Μάθαμε από το 49^ο κεφ. Του Ησαϊα πως ο Κύριος γνωρίζει τις μάχες μας. Τις έχει διεξάγει και Εκείνος πριν από ‘μας. Και δεν είναι αμαρτία να υπομένουμε τη σκέψη ότι ο αγώνας μας είναι μάταιος ή να πέσουμε σ’ένα αίσθημα αποτυχίας των θρυμματισμένων προσδοκιών μας. Ο Ίδιος ο Ιησούς το βίωσε αυτό αν και ήταν αναμάρτητος.

Είναι όμως πολύ επικίνδυνο να επιτρέψουμε σ’αυτά τα διαβολικά ψέμματα να μολύνουν και να πυρπολήσουν την ψυχή μας. Ο Ιησούς μας έδειξε τον τρόπο να βγούμε από τέτοια αποθάρρυνση με τα εξής λόγια: «Ματαίως εκοπίασα. Εις ουδέν και εις μάτην κατηνάλωσα την δύναμιν μου.πλην η κρίσις μου είναι μετά του Κυρίου και το έργον μου μετά του Θεού μου» (Ησαϊας 49:4).Η Εβραϊκή λέξη για την κρίση εδώ, είναι η «ετυμηγορία» που όπως λέει ο Χριστός, «η τελική ετυμηγορία ανήκει στον Πατέρα μου. Μόνο Εκείνος μπορεί να κρίνει όλα όσα έχω κάνει και πόσο αποτελεσματικός είμαι».

Ο Θεός μας πιέζει με αυτό το λόγο: «Σταματείστε να κρίνετε οι ίδιοι το έργο σας για μένα. Δεν έχετε καμιά δουλειά να κρίνετε το πόσο αποτελεσματικοί είστε. Και ούτε έχετε το δικαίωμα να αυτοαποκαλείστε αποτυχημένοι. Δεν ξέρετε ακόμα τι είδους επιρροή είχατε. Απλά δεν έχετε την ενόραση να γνωρίζετε τις ευλογίες που έρχονται επάνω σας». Όντως, δε θα γνωρίσουμε πολλά τέτοια πράγματα ώσπου να σταθούμε ενώπιόν Του στην αιωνιότητα.

Στον Ησαϊα 49, ο Ιησούς άκουσε τον Πατέρα να το λέει με τόσα πολλά λόγια: «Τώρα λοιπόν λέγη Κύριος, ο πλάσας με εκ κοιλίας δούλον αυτού, δια να επαναφέρω τον Ιακώβ προς αυτόν και δια να συναχθή προς αυτόν ο Ισραήλ ... Μικρόν είναι το να ήσαι δούλος μου δια να ανορθώσης τας φυλάς του Ιακώβ και να επαναφέρης το υπόλοιπον του Ισραήλ. Θέλω προσέτι σε δώσει φως εις τα έθνη, δια να να ήσαι η σωτηρία μου έως εσχάτου της γης» (Ησαϊας 49:5-6).

Ενώ ο διάβολος μας λέει ψέμματα ότι όλα όσα κάνουμε είναι μάταια, ότι ποτέ δε θα δούμε τις προσδοκίες μας να εκπληρώνονται, ο Θεός μέσα στη δόξα Του ετοιμάζει μεγαλύτερες ευλογίες για μας. Έχει φυλαγμένα για μας πολύ καλύτερα πράγματα και παραπάνω από όσα ακόμα μπορεί να σκεφτόμαστε ή να ζητάμε.

Δεν πρέπει να ακούμε και να δίνουμε βάση στα ψέμματα του διαβόλου πια. Αντίθετα, πρέπει να αναπαυόμαστε στο Άγιο Πνεύμα πιστεύοντας ότι Εκείνος θα εκπληρώσει την προσπάθειά μας να μοιάσουμε περισσότερο στο Χριστό. Πρέπει επίσης να σηκωθούμε από το στάδιο της αποθάρρυνσης και να σταθούμε στα λόγια: «Ώστε αδελφοί μου αγαπητοί, γίνεστε στέρεοι, αμετακίνητοι, περισσεύοντες πάντοτε εις το έργον του Κυρίου, γινώσκοντες ότι ο κόπος σας δεν είναι μάταιος εν Κυρίω» (Α΄Κορινθίους 15:58).

ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΟΛΑ ΣΟΥ ΤΑ ΑΥΡΙΟ

Ο Κύριος εμφανίστηκε μια μέρα στον Αβραάμ και του έδωσε μια απίστευτη εντολή: «...Έξελθε εκ της γης σου, και εκ της συγγενείας σου, και εκ του οίκου του πατρός σου, εις την γην την οποίαν θέλω σοι δείξει» (Γένεση 12:1).

Εκπληκτικό! Ξαφνικά, ο Θεός διάλεξε έναν άνθρωπο και του είπε: «Θέλω να σηκωθείς και να φύγεις, αφήνοντας τα πάντα πίσω σου: το πατρικό σου, τους συγγενείς σου, ακόμα και τη χώρα σου. Θέλω να σε στείλω κάπου και θα σε καθοδηγήσω Εγώ πως θα φτάσεις εκεί».

Πως ανταποκρίθηκε ο Αβραάμ σ’αυτό τον απίστευτο λόγο του Κυρίου; «Δια πίστεως υπήκουσεν ο Αβραάμ, ότε εκαλείτο να εξέλθη εις τον τόπον τον οποίον έμελλε να λάβη εις κληρονομίαν, και εξήλθε μη εξεύρων που υπάγει» (Εβραίους 11:8).

Τι σκάρωνε ο Θεός; Γιατί να έψαχνε σε όλα τα έθνη για έναν άνθρωπο που μετά θα τον καλούσε να τα εγκαταλείψει όλα και να πάει ταξίδι χωρίς χάρτη, χωρίς προκαθορισμένη κατεύθυνση και με άγνωστο προορισμό; Σκέψου τι ζήταγε ο Θεός απ’τον Αβραάμ. Ποτέ δεν του είπε ούτε πόσο μακρυά θα πάει ούτε που θα έφτανε. Του είπε μόνο δυο πράγματα στην αρχή: «Πήγαινε» και «Θα σου δείξω το δρόμο».

Στην ουσία ο Θεός είπε στον Αβραάμ: «Από σήμερα και μετά θέλω να μου εμπιστευθείς όλα τα αύριό σου. Θα ζήσεις το υπόλοιπο της ζωής σου βάζοντας το μέλλον σου στα χέρια μου, ζώντας μέρα με την ημέρα. Ζητώ να αφιερώσεις τη ζωή σου στην υπόσχεση που σου δίνω Αβραάμ. Εάν το κάνεις, θα σε ευλογήσω και θα σε οδηγήσω σ’ένα μέρος που ούτε καν το έχεις φανταστεί».

Ο τόπος όπου ήθελε να οδηγήσει ο Θεός τον Αβραάμ, είναι ο τόπος όπου θέλει να οδηγήσει κάθε μέλος του σώματος του Χριστού. Ο Αβραάμ είναι αυτό που οι βιβλικοί αναλυτές-λόγιοι αποκαλούν «πρωτοπόρος», δηλ.κάποιος που αποτελεί παράδειγμα του πως πρέπει να περπατούμε ενώπιον του Κυρίου. Το παράδειγμα του Αβραάμ μας δείχνει τι απαιτείται απ’όλους όσους επιζητούν να ευχαριστήσουν το Θεό.

Μην κάνετε το λάθος να νομίζετε ότι ο Αβραάμ ήταν ένας νεαρός που τον κάλεσε ο Θεός να κάνει αυτή την αφιέρωση. Πιθανόν να είχε κάνει κάποια σχέδια για το μέλλον της οικογένειάς του, οπότε έπρεπε να σκεφτεί πολλά πράγματα καθώς ζύγιζε το κάλεσμα του Θεού. Όμως ο Αβραάμ «επίστευσεν εις τον Κύριον και ελογίσθη εις αυτόν (από το Θεό) εις δικαιοσύνην» (Γένεση 15:6).

Ο Απόστολος Παύλος μας λέει πως όλοι όσοι πιστεύουν και εμπιστεύονται στο Θεό, είναι παιδιά του Αβραάμ. Και θεωρούμαστε δίκαιοι σαν τον Αβραάμ, επειδή αποδεχόμαστε το ίδιο κάλεσμα να εμπιστευθούμε όλα μας τα αύριο στα χέρια του Κυρίου.

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ

Ο Ιησούς μας καλεί σ’ένα τρόπο ζωής που δεν αφήνει ανησυχίες για το αύριο και εναποθέτει τελείως στα χέρια Του το μέλλον μας: «Μη μεριμνήσητε λοιπόν λέγοντες, Τι να φάγωμεν ή τι να πίωμεν ή τι να ενδυθώμεν; (διότι πάντα ταύτα ζητούσιν οι εθνικοί) επειδή εξεύρει ο Πατήρ σας ο Ουράνιος ότι έχετε χρείαν πάντων τούτων. Αλλά ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού και ταύτα πάντα θέλουσι σας προστεθή» (Ματθαίος 6:31-34).

Ο Ιησούς δεν εννοεί να μην σχεδιάζουμε το επόμενο βήμα μας ή να μην κάνουμε τίποτα για το μέλλον μας. Μάλιστα λέει: «Μην έχετε άγχος ή προβληματίζεστε για την αυριανή ημέρα» Αν το καλοσκεφτείτε, οι μεγαλύτερες ανησυχίες μας αφορούν το τι θα συμβεί αύριο. Συνεχώς ασχολούμαστε με τρεις λεξούλες: Τι γίνεται αν ...;

«Τι γίνεται αν πέσει η οικονομία και χάσω τη δουλειά μου; Πως θα πληρώσω την υποθήκη ή τη δόση του δανείου; Πως θα επιβιώσει η οικογένειά μου; Αν χάσω την ασφάλεια ζωής; Αν αρρωστήσω ή χρειαστεί να νοσηλευτώ στο νοσοκομείο, καταστραφήκαμε! Ή τι γίνεται αν με απογοητεύσει η οικογένειά μου σε δύσκολες εποχές δοκιμασιών και προβλημάτων;» Όλοι αντιμετωπίζουμε χιλιάδες ανησυχίες τέτοιου είδους.

Ο Ιησούς, όμως, διακόπτει τις ανησυχητικές μας σκέψεις και λέει, «Ο Ουράνιος Πατέρας ξέρει πως να φροντίζει για σας». Και συμπληρώνει, «δε χρειάζεται ν’ανησυχείτε. Ο Πατέρας σας γνωρίζει ότι έχετε ανάγκη απ’όλα αυτά, και δε θα σας ξεχάσει. Είναι πιστός στο να σας ταϊσει, να σας ντύσει και να φροντίσει να προμηθεύσει όλες αυτές τις ανάγκες σας.

«Εμβλέψατε εις τα πετεινά του ουρανού, ότι δε σπείρουσιν ουδέ θερίζουσιν ουδέ συνάγουσιν εις αποθήκας, και ο Πατήρ σας ο ουράνιος τρέφει αυτά...Παρατηρήσατε τα κρίνα του αγρού πως αυξάνουσι. Δεν κοπιάζουσιν ουδέ κλώθουσι. Σας λέγω όμως ότι ουδέ ο Σολομών εν πάση τη δόξη αυτού ενεδύθη ως εν τούτων.

Αλλ’εάν τον χόρτον του αγρού, όστις σήμερον υπάρχει και αύριον ρίπτεται εις κλίβανον, ο Θεός ενδύη ούτω, δεν θέλει ενδύσει πολλώ μάλλον εσάς, ολιγόπιστοι;» (Ματθαίος 6:26-30).

Δίνοντάς Του τις παλιές αμαρτίες μας, αυτόματα Του παραχωρούμε και τις περασμένες ημέρες μας, το παρελθόν μας. Τον εμπιστευόμαστε ότι θα μας συγχωρήσει για αποτυχίες του παρελθόντος, αμφιβολίες και φόβους. Έτσι γιατί να μην κάνουμε το ίδιο και για την αυριανή ημέρα; Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι από ‘μας είμαστε προσκολλημένοι περισσότερο στο μέλλον μας, διεκδικώντας το δικαίωμα να ακολουθήσουμε τα όνειρά μας. Κάνουμε τα σχέδιά μας ανεξάρτητα από το Θεό, και μετά αργότερα Του ζητάμε να ευλογήσει και να εκπληρώσει τα όνειρά μας αυτά.